[ BONE - EP1-3 ]

posted on 06 Sep 2014 21:43 by rika

 เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

----------------------------------------------------------------------
 
นี่ๆ งานเลี้ยงจะเริ่มแล้วล่ะ

ว้าว งานเลี้ยง? จะต้องสนุกแน่เลยเนอะ

นั่นสิ น่าสนุกจนไม่อยากคิดถึงตอนจบเลยล่ะ
 
 
 
 
งานเลี้ยงรื่นเริงครั้งใหญ่บนเรืออโทรพอสเป็นงานที่ใหญ่เสียจนทุกคนต่างตั้งตาคอย
ไม่ว่าจะเป็นผู้โดยสารชั้นใด เหล่าลูกเรือผู้มีหน้าที่จัดเตรียมงานหรือทำหน้าที่อื่น
...หรือแม้แต่ผู้ไม่ได้รับเชิญ...
ไม่ว่าใครก็ไม่อาจละเลยงานเลี้ยงครั้งใหญ่นี้ได้
...ไม่เลยแม้แต่คนเดียว...
 
 

หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวาย และรักษาคนป่วยทั้งหลายจนอยู่ในสภาพปกติกันแล้ว ร่างกายก็รู้สึกว่าต้องพักผ่อนซักหน่อย แพทย์หนุ่มผมสีน้ำตาลฟางข้าวกลับมายังห้องพักของตนเอง เขาเปิดห้องที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยสมกับเป็นที่พักบนเรือสำราญลำหรู นัยน์ตาสีแดงสำรวจรอบๆเช็คความเปลี่ยนไปของห้องตามสัญชาตญาณ 

การ์ดเชิญสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ถูกวางไว้ในห้องพัก คิดว่าคงเป็นแม่บ้านที่เป็นคนจัดห้องพักนำมาวางให้ คามิลจึงเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาอ่าน เขามีสิทธิที่จะเข้าห้องอาหารหลักทั้ง3ห้อง จึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าสำรวจชุดของตนเอง

ในตู้มีเพียงเชิ้ตสีเข้ม ชุดกราวน์ และสูทไม่กี่ตัว นอกนั้นก็ดูจะเป็นชุดลำลองทั้งหทด เขาเลือกที่จะหยิบสูทสีขาว ด้านในเป็นเชิ้ตสีเข้ม ให้รูปลักษณ์แบบเดิมๆ ก่อนที่จะเดินทางไปยังห้องอาหารของผู้โดยสารชั้นชั้น2 เพราะชุดที่มีไม่ส่งเสริมให้ขึ้นไปที่ห้องอาหารของผู้โดยสารชึ้น1เท่าไหร่

 

ก่อนที่จะออกจากห้องเพื่อไปงานเลี้ยง คามิลลังเลกับกล่องพยาบาลที่เห็น รู้สึกว่าต้องเอาไปลางสังหรณ์กับจรรยาบรรณแพทย์บอกเช่นนั้น……. แต่ทว่าสุดท้ายก็หยิบแค่ยาบางตัวใส่ลงมาในกระเป๋าชุดสูท ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง

ผู้คนบนทางเดินข้างนอกเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยงอย่างแน่นอน

แต่ระหว่างที่ร่างโปร่งกำลังดินอยู่นั้นเอง ด้วยสายตาช่างสังเกตเขาก็พบอะไรบางอย่างที่ส่องแสงแวววาวอยู่ตรงกระถางพุ่มไม้ประดับที่หัวมุมทางเดิน เมื่อคุณเข้าไปดู มันคือแหวนทองเหลืองวงเกลี้ยง ที่มีขอบด้านในสลักว่า M.E.

คามิลมองมันอย่างพิจรณาก่อนจะเก็บขึ้นมาไว้กับตัว เขาตั้งใจจะเอาไปให้ฝ่าย lost and found ของเรือลำนี้ จึงโยนมันไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทของตัวเองเรียบร้อย

"คุณหมอคลอเนลี่ย์ สวัสดีครับ" ชายวัยกลางคนคาดว่าเป็นผู้โดยสารของเรือลำนี้ทักทายอย่างยิ้มแย้ม คามิลพอจะจำได้ว่าลูกสาวของชายคนนี้เกิดอาการเมาเรือเมื่อวานและเขาก็มาขอยาจากห้องพยาบาลไป

"สวัสดีครับมิสเตอร์ สูกสาวของคุณ เธอสนุกกับเรือลำนี้รึยังครับ" ถามถึงอาการอย่างสุภาพแล้วยิ้มให้

"เธอดีขึ้นมาก ต้องขอบคุณคุณหมอ ถ้าเป็นยาธรรมดาเธอจะต้องไม่ทานแน่ๆ อาจจะทำให้เที่ยวครั้งนี้กร่อยไปเลยล่ะ ฮ่ะๆๆๆ" ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

บทสนทนาสัพเพเหระถูกปรุงแต่งต่ออีกนิดก่อนที่ทั้ง2คนจะแยกย้ายจากกัน เหมือนว่าชายวัยกลางคนจะขอไปรับลูกสาวของเขาก่อนไปที่งานเลี้ยง

คามิลตรงไปยังห้องอาหารของผู้โดยสารชั้น2 โดยที่ลืมนึกถึงแหวนในกระเป๋าไปเสียสนิท ระหว่างที่เดินตามทางเดินไปเรื่อยๆ ก็เห็นพนักงานคนหนึ่งที่ใส่แว่นและมีกระบนหน้ากำลังคุยกับผู้โดยสารชายคนหนึ่ง ท่าทางของผู้โดยสารคนนั้นดูร้อนรนแปลกๆ ในขณะที่พนักงานอีกคนก็ทำสีหน้างงงวยใส่

เห็นท่าทางแปลกๆเลยตั้งใจเดินเข้าไปถามเผื่อว่าจะมีอะไรที่สามารถช่วยได้ อย่างน้อยก็ภาษา? หรือข้อมูลบางอย่าง พนักงานคนนั้นหันมาทางคามิลพอดี หน้าตาของเขาเหมือนมีนางฟ้าลงมาโปรดตรงหน้า ในขณะที่ผู้โดยสารอีกคนทำหน้านิ่วใส่

"คุณฟังไม่รู้เรื่องเหรอครับ ผมบอกว่าแฟนของผมทำแหวนหายแต่ไม่รู้ว่าตรงไหนน่ะ!"

"อ..เอ่อ..ไม่รู้ว่าตรงไหน แล้วผมก็ไม่รู้จะเริ่มหาจากตรงไหนนะครับ..."

การโต้เถียงของบทสนทนาทำให้ทราบว่า ผู้โดยสารชายหนุ่มกำลังต่อว่าพนักงานอยู่เกี่ยวกับแหวนอะไรซักอย่าง ทำให้คามิลคิดถึงแหวนที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาได้ เขาจึงถามรายละเอียดของแหวนออกไป เพื่อยืนยันว่าแหวนวงนี้เป็นของชายคนนี้จริงๆ

“ แหวนแบบไหนเหรอครับ” ถ่อยคำสุภาพถามเป็นมิตร พร้อมช่วยเหลือเพื่อให้ผู้โดยสารคนนั้นใจเย็นลง

"เป็นแหวนทองเหลืองธรรมดาๆครับ ไม่มีอะไรประดับเลย" ผู้โดยสารหนุ่มคนนั้นกล่าวออกมา

  "แต่ว่า แหวนแบบนั้นผมว่ามันอาจจะลงท่อไปแล้วก็ได้นะครับ" พนักงานพูดออกแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ผู้โดยสารหนุ่มนิ่วหน้าใส่เขาจนต้องหงอไปทันที...

“มีสลักอะไรไว้ด้วยรึเปล่าครับ?” หมอหนุ่มถามให้แน่ใจ กลัวจะให้ผิดเจ้าของ พลางหยิบแหวนในชุดสูทส่งให้กับอีกฝ่ายพิจรณา

“ผมเก็บมันได้ระหว่างทางที่มาตรงนี้ ไม่ทราบว่าใช่แหวนที่คุณกำลังตามหารึเปล่าครับ”
 

ผู้โดยสารหนุ่มตาโตใส่แหวนที่คามิลชูขึ้นมา เขาพูดขอบคุณอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าแหวนไปจากมือ
 
เขายกแหวนขึ้นส่องอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดพึมพำอะไรซักอย่างและเดินจากไป ท่าทางเขาดูหัวเสียไม่น้อย
 
หลังจากจบเรื่องวุ่นวาย พนักงานหนุ่มคนนั้นก็กล่าวขอบคุณคามิลอีกเสียง ถึงหมอหนุ่มจะยังคาใจนิดหน่อยเรื่องแหวนนั้น แต่ก็ผละเดินไปยัง
ห้องอาหารของผู้โดยสารชั้น2แต่โดยดี
 
----------------------------------------------------------------------
 
จบพาร์ทค่าาาาาา > w
 
แต่งใหม่ไปเยอะทีเดียว ถถถถ ขอบคุณสต๊าฟสำหรับกิจกรรมดีๆนะคะ
 
 
รูปที่แปะเป็นรูปคามิลในชุดสำหรับไปงานเลี้ยงค่ะ 
 
ปล. รักคนอ่านมากๆจ่ะ
ปล.2 NR Always นะ จุ้บ  
ปล.3 เป็นบลอคคอมมูจริงๆด้วย เอนทรี่หน้าก็น่าจะคอมมู ถถถถถถถถถถถถถถถ

Comment

Comment:

Tweet